Anvers

Antwerpen, 1968

De zolder is wel groot maar erg rommelig en het stinkt er. Jakkes, moeten we hier nu slapen met z’n allen… Herman ligt al op één van de ouwe matrassen, Henk en Kyoko zitten wat te babbelen en ik krijg de kriebels van deze zolder. De hier rondslingerende dekens zijn niet bepaald fris en ik weiger dan ook onder zo’n vettig ding te gaan liggen. Daarbij heb ik helemaal geen slaap.

Ik loop de trap af en ga naar buiten. Langs de Kathedraal loop ik naar de Schelde om al die lichtjes te zien en om de schepen langs de kade te zien liggen. Het is nieuwjaarsdag, vroeg in de morgen, links en rechts liggen braaksels van hen die de jaarovergang niet hebben kunnen verdragen.

De reuk van frieten en ruwe olie zijn doordringend. Hier en daar een verdwaalde stem, ergens in de verte hoor ik iemand op een blokfluit spelen.

Heerlijk hier te zijn.

Balance

Een uitgebalanceerd leven hebben zou erg mooi zijn. Meestal is dit niet zo. Vaak is het leven gecompliceerder dan een kopje koffie drinken.

Maar ja, wat wil je. Je wilt perfectionisme, je wilt alles wat niet kan of bijna onmogelijk is. Tot het te laat is. Dan krijg je de zogenaamde Gebakken Peren op je schoot geworpen. Gebakken zijn deze peren niet te vreten maar gekookt zijn ze wel lekker.

Dat is ‘t nu net. Wanneer je alles kunt koken naar behoefte valt het te doen. Daarom kook ik voortaan de peren, de aardappelen, de rijst en wat dies meer zij. Maar ook naast gekookte artikelen is het smakelijk om gebakken eieren te nuttigen. Of gebakken koeken, in de volksmond Pannenkoeken geheten.

Je wilt nog ‘ns wat, bent niet echt jong meer en gaat op zoek naar de voormalige Veronica ideeën.

Tsjonge, wat dwaal ik af.

Het is toch een schande om alles in één pot te gooien.

Turbulence

Tjonge zeg, het lijkt mij best wel spannend eens mee te maken hoe het is wanneer je in een vliegtuig zit, er een flinke turbulentie is, het vliegtuig geen koers meer weet te houden, de crew en de bemanning stijf staan van de zenuwen, de passagiers meer dan opgewonden raken, er hard wordt geroepen dat ontaard in gillerij en schreeuwerij, met als uiteindelijk resultaat dat alles, al gillend en schreeuwend, zwetend, puffend, biddend en ook nog licht hopend daarbij allen aan elkander vastgeklampt, binnen de kortste keren ergens op de aardbodem belandt…

Maar ja, nu is het wel zo dat ik het dan heb meegemaakt, navertellen zal zeer waarschijnlijk niet gaan…

Neemt u mij maar niet kwalijk dat dit iets angstaanjagend is, maar ik dacht er zonet even aan…

-0-0-0-0-0-0-0-

Well, you know, sometimes I’m thinking how exciting it could be to experience when I was into an aeroplane, there’s a turbulence coming up, the plane cannot flying properly anymore, the crew as all the other people inside having almost a nervous breakdown, the passengers becoming lots of suspence, shouting and screaming all over, and then, just when all of them sweating, screaming, shouting, praying maybe but also trying to get some hope as they cling to each other like straw, then, in no time the plane going down very fast to the bottom of the earth…

But, yes, I know I can’t tell the story after those things happened…

Excuse me, please, don’t punish me, I know it’s kind of intimidation, but I was just thinking of such a moment of life…

(O_O)

 

 

Earth & Heaven

Een vraaggesprek met het hoogste van ons bestaan heb ik altijd al willen hebben. Angst weerhoudt mij ervan om de Almachtige onder ogen te komen. Hij is zo Groot, zo Alwetend en zo Almachtig. Het enige dat ik kan doen is bidden tot de Almachtige en hopen dat Hij mij verhoort.

Toch heb ik twijfels omdat ik niet de enige ben die om verhoring en vergeving vraagt. Er zijn miljoenen anderen die hetzelfde willen. Niet alleen dat, al die miljoenen anderen hebben niet allemaal dezelfde intentie. Tallozen onder hen bidden tot andere Goden of andere Heiligdommen. Dat maakt het zo verwarrend.

Zo graag zou ik willen dat we allemaal dezelfde intentie hadden en verhoord werden door één en dezelfde Almachtige Heerser van het heelal. Wij noemen Hem God. De Schepper van Hemel en Aarde. Hij deed het omwille van de mens, Zijn evenbeeld.

Dat de mens goed was, zou handelen naar Zijn wensen. Maar het liep allemaal anders. Mensen gingen twijfelen en zij gingen zoeken naar andere mogelijkheden. Niemand zal ooit weten hoe alles zal aflopen. Hoe de mens werkelijk nader tot de Almachtige zal komen en wat er zal gebeuren na het afleggen van het stoffelijke omhulsel. Dat zal het zijn waarom wij bidden voor een goed bestaan in het hiernamaals.

Eigenlijk bid ik zelden of nooit. Soms vind ik het een grote goocheltruc. Hoe de mens zich laat beïnvloeden door iets waarvan het vrijwel zeker is dat het niet bestaat. Toch wil ik mij onthouden van enige Godslastering omdat ik diep in mijn hart een klein plekje heb opengelaten voor deze Almachtigheid, wie dan ook, waar dan ook.