Jouw ogen zo groot

 

gelijk ook zo bang

 

kijken de wereld in

 

naar dat beangstigende

 

naar dat onrustige

 

terwijl jouw kin steunt

 

tegen jouw borst

 

waar jouw kloppend hart

 

zo veel verguisd

 

ook zo veel wil

 

 

jouw heldere aanblik

 

waarin die sprekende ogen

 

een zee van tranen laten zien

 

het waas is te dicht

 

jouw zalmkleurige huid

 

kan de onrust niet aan

 

jij trilt gelijk een opgejaagd hert

 

dat zijn weg is kwijtgeraakt

 

blindelings, zijn val probeert te breken

 

daar in dat grote

 

onbekende woud

 

waar bomen waaien en takken knarsen

 

waar jij rillend

 

een uitweg zoekt

 

 

JHvD©1987