Een vraaggesprek met het hoogste van ons bestaan heb ik altijd al willen hebben. Angst weerhoudt mij ervan om de Almachtige onder ogen te komen. Hij is zo Groot, zo Alwetend en zo Almachtig. Het enige dat ik kan doen is bidden tot de Almachtige en hopen dat Hij mij verhoort.

Toch heb ik twijfels omdat ik niet de enige ben die om verhoring en vergeving vraagt. Er zijn miljoenen anderen die hetzelfde willen. Niet alleen dat, al die miljoenen anderen hebben niet allemaal dezelfde intentie. Tallozen onder hen bidden tot andere Goden of andere Heiligdommen. Dat maakt het zo verwarrend.

Zo graag zou ik willen dat we allemaal dezelfde intentie hadden en verhoord werden door één en dezelfde Almachtige Heerser van het heelal. Wij noemen Hem God. De Schepper van Hemel en Aarde. Hij deed het omwille van de mens, Zijn evenbeeld.

Dat de mens goed was, zou handelen naar Zijn wensen. Maar het liep allemaal anders. Mensen gingen twijfelen en zij gingen zoeken naar andere mogelijkheden. Niemand zal ooit weten hoe alles zal aflopen. Hoe de mens werkelijk nader tot de Almachtige zal komen en wat er zal gebeuren na het afleggen van het stoffelijke omhulsel. Dat zal het zijn waarom wij bidden voor een goed bestaan in het hiernamaals.

Eigenlijk bid ik zelden of nooit. Soms vind ik het een grote goocheltruc. Hoe de mens zich laat beïnvloeden door iets waarvan het vrijwel zeker is dat het niet bestaat. Toch wil ik mij onthouden van enige Godslastering omdat ik diep in mijn hart een klein plekje heb opengelaten voor deze Almachtigheid, wie dan ook, waar dan ook.